Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Μια drama queen εξομολογείται

Τα δράματα που γεννιούνται από το πάθος δεν είναι δράματα.
Δεν ξέρω τι απ'όσα πω πιστεύω - ξηγημένα πράγματα.

Τα δράματα ,λέω, λοιπόν του πάθους, αυτά που περπατάνε μέσα σου σέρνοντας πίσω τους μια τσουγκράνα και πετώντας ροδοπέταλα ταυτόχρονα δεν είναι δράματα. Είναι ξέρω γω ζωή.

Τ'ότι δυο άνθρωποι φιλιούνται για τελευταία φορά δεν είναι δράμα. Δράμα είναι τ'ότι ξέρουν ότι την επόμενη φορά που θα συναντηθούν μπορεί και να'ναι αδιάφοροι ο ένας για τον άλλον. Δράμα είναι ο αργός θάνατος της λαχτάρας. Δράμα είναι ο φόβος του θανάτου της λαχτάρας.


Σα να λέμε, δράμα είναι να γερνάς μόνος, όχι να πεθαίνεις.

Και σε βαραίνει η κατάρα του δυτικού πολιτισμού. Όσο κι αν χτυπιέσαι για ένα "διαβάστηκε" ή για έναν χωρισμό ή για οποιαδήποτε θλίψη κουβαλάει η παράδοσή σου στο πάθος, κάπου στον κόσμο κάποιος πεθαίνει από την πείνα, οπότε μόκο και κιπ καλμ κλπ κλπ

Και σε βαραίνει η ευλογία του δυτικού πολιτισμού. Τελικά έχεις τρεχούμενο νερό και δεν πεινάς και μπορείς άμα λάχει κι άμα αντέχεις να αφοσιωθείς στο πάθος.

Αλλά το πάθος με τη σειρά του κουβαλάει την κατάρα του να μην ξέρεις σε τι να το μετρήσεις. Μονάδα μέτρησης του πάθους είναι η διάρκεια ή η έντασή ή οι λόγοι που σε οδήγησαν σ'αυτό;

Δηλαδή αν οι προσλαμβάνουσές σου σε οδήγησαν σε κάποια παράδοση του είναι σου σε κάτι, μήπως ξαφνικά αυτή η παράδοση δεν είναι πάθος αλλά κατάντια; Η μήπως άγγιξες με κάποιο τρόπο το απόλυτο , το μέγα, το υπέρμετρο; Μήπως ας πούμε πρέπει να συνέλθεις και να σκεφτείς λογικά και να εφοδιάσεις τον εαυτό σου με την ικανότητα να γίνει ευτυχισμένος ή μήπως πρέπει να ...πας κι ας σου βγει και σε κακό;



Αν είναι λοιπόν να καταλήξουμε σ'ενα συμπέρασμα για να'χει αξία αυτό το "κλικ" που έκανες αγαπητέ αναγνώστη, οι όμορφες μέρες δεν είναι απαραίτητο να'ναι χαρούμενες.

Αντί επιλόγου : προσωπικά δεν πιστεύω σε συνταγές και λατρεύω ,fellow άνθρωποι, το γεγονός ότι όλοι δίνουμε πάντα τις σωστές συμβουλές αλλά ποτέ μας δεν τις ακολουθούμε.