Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Είκοσι και τέσσερα

Ι

Μια μέρα λέει
θα με ξυπνήσουν οι αυταπάτες μου
για να γελάσουμε παρέα

Θα τις κυκλοφορήσω στα ρεμπετάδικα της Αθήνας
θα τραγουδήσουμε το Ακρογιαλιές δειλινά
θα ερωτευτούμε απ ’την αρχή την πλάνη
θα ορκιστούμε  ότι
            δε θα γεράσουμε ποτέ
και θα πέσουμε για ύπνο
χωρίς το φόβο πως
μας νανουρίζει η παραίτηση

ΙΙ

Μια μέρα το αύριο
θα το νομίσουμε για άγνωστο

Θα αποφασίζουμε εμείς
πόσα Σάββατα θα’ χει η βδομάδα

Και θ’ ανακαλύψουμε απ’ την αρχή
τις λειτουργίες των χειλιών μας

Και δε θα φορτωθούμε σε καμία Άνοιξη

Και το ρολόι δεν θα μοιάζει καταδίκη

Κι η θλίψη θα ναι και πάλι μια έκπληξη


ΙΙΙ

Κι η σιωπή σου δεν θα ‘ναι παράταση της άρνησης 



ΙV

Μια μέρα θα κάνεις έρωτα για τελευταία φορά στη ζωή σου
                  θα βρίσεις για τελευταία φορά τον μπροστινό σου στο φανάρι
                  θα πεις στα παιδιά σου
«τώρα που η ζωή μου φτάνει στο τέλος της κατάλαβα ότι»


V


Δεν με νοιάζει τόσο που μια μέρα θα πεθάνω
με νοιάζει που ‘χω να ζήσω
λιγότερο από εξήντα καλοκαίρια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου